Sevan Music Festival – Interview with Tigran Kuchatyan, Founder of “VanaTor” Band
In 2016, “VanaTor” will also perform at the Sevan Music Festival. On this occasion, we had the opportunity to interview Tigran Kuchatyan, the founder of the band.
We know that the band’s name is derived from the Armenian “VanaTor” and the Scandinavian god Thor. Does this mean that your group has the goal of promoting not only Armenian national songs and melodies but also the ethnic compositions of other nations?
In reality, we don’t do what we do for the sake of propaganda. We love folk music, and we believe that music holds great energy. Naturally, we focus on our national songs first, but we also appreciate and perform ethnic music from other nations, especially Scandinavian and Celtic music. From the outset, the goal of the band has been to present ethnic music in general, regardless of which nation it belongs to.
You have worked for quite some time with the “Kharahunj” band. How did the transition from “Kharahunj” to “VanaTor” happen?
“Kharahunj” disbanded, and for about two or three months, I was thinking about forming a new group. In the beginning of the last year, the new band “VanaTor” was formed. Our first concert was at the Narekatsi Art Center, and since then, we have participated in several festivals and small concerts.
Does the “VanaTor” band aim to promote national music to younger generations, and if so, what steps are being taken in this direction?
In general, the primary goal of the group is to keep our musical heritage alive and present it to today’s audience in a new way. If we’re talking about spreading national music, I must mention that we collaborate with school principals who kindly invite us to perform. I believe that through such concerts, we can ignite a love for national songs among the emerging generations. However, we haven’t yet taken any large-scale steps in this regard.
Recently, we had a concert at the Narekatsi Art Center, which accommodates around one hundred people. I can say that if on that day one hundred people came to listen to good music, fifty thousand people went to listen to bad music. This shows that there’s no balance between good and bad; more young people today listen to bad music. But I should also mention that there’s a core group of young people who have good taste.
Do you agree with the opinion that music can be a tool for educating future generations?
I believe it can, although I’m not one of those people who was raised with music. I remember that my mother sang more ashugh (traditional folk) songs. I felt the impact of music on me during my conscious years when I was simultaneously listening to both ethnic music and rock.
When you try to present national songs in a new, more modern version, do you ever worry that certain values might be lost in the process?
I believe the most important thing is to convey the mood of the era. If you manage to immerse yourself in that era, to get into the mindset of the composer, who is singing with a certain emotional state, you will successfully convey the song, and it won’t matter what elements you use. Arrangements are mostly made to provide a contemporary rhythm to the piece.
What memories do you have of Sevan?
We often visit Sevan with friends. The first thing I remember when speaking about Sevan is the evenings by the lake, sitting around a campfire. These evenings often turn into illuminated mornings. We sit around the campfire all night, play the guitar, sing, and interestingly, our small group expands as strangers join us. We end up spending pleasant days in Sevan like this.
What attracted you to the Sevan Music Festival?
First of all, it’s very nice that this year’s theme is folk music, and I also appreciate the location. I think Sevan is a very interesting place to hold such projects. It would be great if the festival expanded its boundaries in the future and became, for example, an international festival. We need such events, and they are important for shaping taste.
Prepared by: Hermine Gharibyan
Սևան երաժշտական փառատոն 2016-ին իր ելույթը կունենա նաև հայտնի ՎանաԹոր խումբը: Այդ առիթով մենք ունեցանք հարցազրույց ՎանաԹոր խմբի հիմնադիր Տիգրան Կուչատյանի հետ:
_Գիտենք, որ խմբի անվանումը ստացվել է հայկական Վանատուր և սկանդինավյան Թոր աստվածնրի սինթեզից: Արդյոք սա նշանակում է, որ խումբն ի սկզբանե իր առաջ նպատակ է դրել պրոպագանդել ոչ միայն հայ ազգային երգերն ու մեղեդիները, այլ նաև ուրիշ ազգերի էթնիկ ստեղծագործությունները:
_Այն, ինչ անում ենք իրականում, պրոպագանդայի համար չենք անում: Մենք սիրում ենք ֆոլկ երաժշտությունը և կարծում ենք,որ երաժշտությունը իր մեջ մեծ էներգիա է պարունակում: Բնականաբար, առաջին հերթին մեր ազգային երգերին ենք անդրադառնում, բայց գնահատում ու կատարում ենք նաև այլ ազգերի էթնիկ երգեր, հատկապես՝ սկանդինավյան և կելտական: Ի սկզբանե խմբի ձևավորման նպատակը եղել է ներկայացնել ընդհանրապես էթնիկ երաժշտությունը, և կապ չունի, թե որ ազգին է այն պատկանում:
_Բավականին ժամանակ աշխատել եք <<Քարահունջ>> խմբում, ինչպե՞ս եղավ անցումը <<Քարահունջ>>-ից <<ՎանաԹոր>>:
-<<Քարահունջ>>-ը ցրվեց, մոտ երկու-երեք ամիս ես մտածում էի նոր խումբ ձևավորելու մասին, և անցած տարվա սկզբում արդեն ձևավորվեց նոր խումբը՝ ՎանաԹորը: Նշեմ, որ մեր առաջին համերգներից մեկը եղավ Նարեկացի արվեստի միությունում, այնուհետև մի շարք փառատոնների, փոքր համերգների ենք մասնակցել:
_<<ՎանաԹոր>> խումբը իր առաջ նպատակ դրե՞լ է երիտասարդների մեջ առավել լայն մաշտաբով տարածելու ազգային երաժշտությունը և եթե այո, ապա ի՞նչ քայլեր են արվում այդ ուղղությամբ:
Առհասարակ, խմբի առաջնային նպատակն է կենդանի պահել մեր երաժշտական ժառանգությունը և այն նորովի ներակայացնել այսօրվա հանդիսատեսին: Եթե խոսենք ազգային երաժշտությունը տարածելու մասին, պիտի ասեմ՝ մենք համագործակցում ենք դպրոցների տնօրենների հետ, ովքեր սիրով մեզ համերգների են հրավիրում: Կարծում եմ՝ այս կերպ, օրինակ, մենք կարող ենք նոր ձևավորվող սերնդի մեջ սեր արթնացնել դեպի ազգային երգը: Իսկ շատ մեծ մասշտաբի քայլեր դեռ չենք կատարել:
Վերջերս Նարեկացի արվեստի միությունում համերգ ենք ունեցել, Նարեկացին տեղավորում է մոտ մի հարյուր մարդ, կարող եմ ասել, եթե այդ օրը հարյուր մարդ եկել էր լավ երաժշտություն լսելու, հիսուն հազար մարդ գնացել էր վատը լսելու, այսինքն՝ չկա լավի ու վատի բալանսը, ավելի շատ երիտասարդներ այսօր վատն են լսում: Բայց նաև պիտի նշեմ, որ այսօրվա երիտասարդների մեջ կա նաև ճաշակով կորիզ:
_Համաձա՞յն եք այն կարծիքին,որ երաժշտությամբ կարելի է սերունդ դաստիարակել:
_Կարծում եմ` կարելի է, չնայած ես այն մարդկանցից չեմ, որ դաստիարակվել է երաժշտությամբ: Հիշում եմ՝ մայրս ավելի շատ աշուղական երգեր էր երգում: Երաժշտության ազդեցությունը ես ինձ վրա զգացի արդեն գիտակից շրջանում, երբ արդեն միաժամանակ լսում էի և՛ էթնիկ երաժշտություն, և՛ ռոք:
_Երբ փորձում եք ազգային երգը ներկայացնել նորովի, մշակված տարբերակով, չկա՞ մտավախություն, որ որոշակի արժեքներ ուղղակիորեն կարող են դուրս մղվել:
_Ես կարծում եմ, որ կարևորը ժամանակաշրջանի տրամադրությունը փոխանցելն է: Եթե ինքդ կարողանում ես մտնել տվյալ ժամանակաշրջանի մեջ, մտնել, օրինակ, էն մշակի հոգեվիճակի մեջ, որը եզներին առաջ է քշում ու ինչ-որ բան է երգում քթի տակ, դու արդեն երգը հաջող ես ներկայացնում, ու կարևոր չի լինում, թե ինչ էլեմենտներով ես ներկայացրել: Մշակումները հիմնականում արվում են ժամանակային ռիթմ տալու համար:
_Ի՞նչ հիշողություններ ունեք Սևանից:
_Ընկերներով հաճախ ենք Սևանում լինում: Առաջին բանը, որ հիշում եմ Սևանի մասին խոսելիս, երեկոներն են լճի ափին` խարույկի շուրջ նստած: Էդպիսի երեկոները հաճախ են վերածվում լուսացրած առավոտների: Ամբողջ գիշեր նստում ենք խարույկի շուրջ, կիթառ նվագում, երգում, ու հետաքրքիրն այն է, որ մեր փոքր թիմը ընթացքում ընդլայնվում է. մեզ միանում են անծանոթները ու էդպես հաճելի օրեր ենք անցկացնում Սևանում:
_Ի՞նչով գրավեց ձեզ Սևան երաժշտական փառատոնը:
_Նախ շատ հաճելի է, որ այս տարվա թեման ֆոլկն է ընտրված և նաև գրավեց տեղը: Կարծում եմ՝ Սևանը հետաքրքիր վայր է նմանատիպ նախագծեր իրականացնելու համար: Լավ կլինի, որ այս փառատոնը հետագայում ընդլայնի իր սահմանները, դառնա, օրինակ, միջազգային փառատոն: Մեզ նման միջոցառումներ պետք են ու կարևոր են ճաշակ ձևավորելու համար:
Պատրաստեց Հերմինե Ղարիբյանը